Terugblik eerste nest van Fien

Wat is het een mooie tijd geweest! Vanaf de dekking tot het moment dat Foep, Bonque en Dolf weggingen (Saar is bij ons gebleven) is heel bijzonder geweest. Ik ben dit avontuur samen met Fien in gegaan. Ten eerste omdat Fien een geweldige hond is en ik daarom graag wil dat haar genen doorgegeven worden. Daarbij komt natuurlijk dat het ook heel leuk is om samen met je hond een nestje pups groot te brengen. En dat dit zo bijzonder was had ik niet durven dromen!

Hoe ik samen met Fien het grootbrengen van de pups zou gaan doen, daar had ik van te voren niet echt een schema voor gemaakt. Ik had wel doelen voor ogen waar het naar mijn mening om draait:
Ik vind dat je, als fokker, verplicht bent om gezonde, goed gesocialiseerde pups groot te brengen. Je uitgangspunt hoort te zijn dat de pups zich ontwikkelen tot honden die zich in deze samenleving uitstekend kunnen gedragen. De basis hiervan wordt bij de fokker gelegd. De weken dat de pups bij de moeder en bij de fokker verblijven zijn erg belangrijk. In deze “korte” periode moet je er als fokker alles aan doen om deze inprenting/socialisatiefase goed te laten verlopen.
Pups die bestemd zijn voor het leven als huishond hoor je daarom in huis in alle “vrijheid” met mensen en dieren groot te brengen. Ze moeten uiteindelijk overal blij en onbevangen tegenover staan. Met dit in mijn achterhoofd heb ik de gehele periode niets gewijzigd wat normaal was in ons gezin. De pups moesten, net als Fien, vanaf het begin af aan meedraaien met het gezin en op deze manier gelijk echte “huishonden” worden.

Dus Foep, Bonque, Dolf en Saar liepen net als Fien gewoon de hele dag lekker los in het huis, zaten ook met ons op de bank en konden naar hartelust spelen in de tuin. Alleen ‘s nachts zaten ze in de bench. Verder was het voor hun (en ons) een groot feest. Ze zagen mensen binnenkomen (konden daar direct naar toe als ze wilden), en weer weggaan, er werd met ze gespeeld, balletjes gegooid, ze konden met elkaar naar hartelust ravotten en er werd al een begin gemaakt met zindelijkheidstraining en het lopen aan een lijntje.

Het was een genot om te zien hoe ze zich ontwikkelden.
De eerste paar weken was het vooral moeder Fien die voor haar pups zorgde. Natuurlijk werd er al geknuffeld maar verder was het aan Fien. Dat deed ze erg goed en volgens ons had ze ook turbomelk….want wat groeiden de pups hard. Op dag 9 wogen ze ongeveer 1300 gram (volgens andere fokkers wegen pups gemiddeld rond de 14 dagen 1000 gram) Dolf, de laatste pup die vertrokken is woog op de leeftijd van precies 9 weken: 8 kilo.Wat dat betreft hebben we ons gelukkig geen zorgen hoeven maken. De pups zagen er van begin af aan blakend van gezondheid uit!
Ook toen ze zelf gingen eten veranderde dat niet.
Toen de eerste weken voorbij waren begon het grote genieten echt. Vanaf ze konden lopen, liepen ze lekker door het huis te banjeren en achter elkaar aan te rennen. Maar zo gauw ze Fien (de melkmachien) zagen of roken wilden ze maar één ding: zo snel mogelijk naar moeders!
Toen ze eenmaal groot genoeg waren om naar buiten te gaan leek het of ze dubbel zo hard groeiden..het waren gelijk echte grand bassets in dop. Speuren, ruiken, spelen, takjes verzamelen, graven, schoenen meeslepen, het leven was een feest en de slingers hingen ze echt zelf echt wel op!

Maar na 8-9 weken brak de tijd om te gaan aan. Buiten het feit dat we ze ontzettend gaan missen is het heel belangrijk dat ze in deze socialisatiefase naar hun nieuwe baasjes gaan. Want juist daar moeten ze nu veel nieuwe dingen inprenten.

Met veel plezier kijk ik terug op deze periode en zal regelmatig terugdenken aan de drie prachtige kereltjes:
Foep: Het lieve, aandoenlijke, aanhankelijke en vrolijke mannetje dat qua uiterlijk zoveel op zijn zus Saar lijkt:

Bonque: Het trouwe, stoere maar soms een beetje lompe, lieve mannetje dat qua uiterlijk heel veel op zijn broer Dolf lijkt:


Dolf: Het lieve mannetje dat eerst de kat een beetje uit de boom kijkt maar dan onzettende charmeur is en qua uiterlijk bijna niet te onderscheiden is van broer Bonque:

De broers hebben nu alledrie hele leuke nieuwe baasjes. Wat natuurlijk heel fijn is want het zijn in al die weken toch een soort “kindjes” van je geworden…en je wilt natuurlijk dat deze goed terecht komen!
Dan is er Saar nog, de enigste jongedame in het nest.

Nou dat kon je wel zien ook! Ze liet zich door haar broers beslist niet op de kop zitten, ze is bijdehand, heel leergierig, enthousiast en natuurlijk, net als haar broers, ook heel lief.
Saar blijft bij ons, we gaan vast nog veel plezier aan haar beleven. Ik wens Foep, Bonque en Dolf met hun baasjes een mooie, vrolijke toekomst!